Grutte Pier en het Zwaard van het Lot Deel II

De wind gierde over de kale terp en boog het riet in de dieper gelegen moerassen in golvende patronen. Pier, de reus uit de smederij van de familie Gerlofs Donia, stond voor de steen. Zijn handen, door jarenlang smeden van gloeiend ijzer zo taai als gelooid leer, omklemden het gevest van het zwaard. Met een kracht die de bodem onder zijn voeten deed trillen, trok hij het staal los uit de steen waarin het eeuwenlang had vastgelegen.

Precies op dat moment viel de wereld stil. De koude regen leek in de lucht te bevriezen. Achter hem, op de top van de terp, materialiseerde zich een aanwezigheid; niet tastbaar, maar stralend met een majesteit die de grijze lucht deed oplichten. Het was Freya. Onzichtbaar voor de stervelingen die in de verte het Romeinse legioen zagen marcheren, trad zij dichterbij. Ze boog zich over haar zoon, de vrucht van haar vereniging met de machtige reus Talamokh, en haar adem was als een warme lentezucht in de ijzige Friese nazomer.

“Pier,” fluisterde ze, en haar stem resoneerde niet in zijn oren, maar in de kern van zijn ziel. “Kijk niet naar de wereld als een vondeling, maar als mijn zoon. Het bloed van Talamokh stroomt door je aderen; zijn kracht is de jouwe, zijn onverzettelijkheid is jouw fundament.”

Terwijl ze sprak, zag Pier beelden voor zich die hij nooit eerder had gekend: de donkere wouden waar Talamokh ooit over de oude volkeren waakte en de bescherming die zij, Freya, altijd over de terpen had uitgespreid.

“De Romeinen hebben je broer meegenomen,” vervolgde ze, terwijl haar hand zachtjes op de schouder van de reus rustte. “Zij denken dat ze een onderdaan hebben gevangen, maar ze hebben in onwetendheid de toorn van het oude Friesland gewekt. Jij bent de smid die niet alleen ijzer smeedt, maar het lot van dit volk. Je taak is om de ketenen te verbreken en de weg vrij te maken voor zij die na ons komen. Blijf trouw aan de Donia’s, maar vergeet nooit je ware afkomst: jij bent de verdediger van de bodem, van het moeras en van de vrijheid.”

Toen de godin vervaagde, voelde Pier een oerkracht die hij nooit eerder had gevoeld. De vermoeidheid van de dag viel van hem af. Hij was niet langer alleen een jongeman uit een smederij; hij was een instrument van iets groters, een kracht die de Romeinse adelaars voorgoed uit de Friese wadden zou verjagen.

Hij stak zijn zwaard in de gordel, keek naar het spoor dat het Romeinse legioen had achtergelaten in het zompige landschap en begon te lopen. Elke stap was zwaar, elke voetstap liet een afdruk achter die de grond deed trillen. De jacht was niet langer een persoonlijke missie van wraak; het was het begin van een heilige strijd die in de epische gezangen van het noorden zou voortleven.

Hij was de zoon van Talamokh. En Rome zou dat weten. Als deze verhalen wat in je raken, bestel dan snel mijn boeken via: http://www.reisuitdegrot.nl