Ik Talamokh-Blog 2

Ik, Talamokh – Deel II

Er zijn dingen die je denkt te weten.

En er zijn dingen…

die je ooit wist,

maar alleen nog voelt

zonder ze te kunnen plaatsen.

Niet alles wat vergeten is,

is verdwenen.

Sommige dingen wachten.

---

Herinnering komt zelden als een antwoord.

Het begint als een trilling.

Een lichte verschuiving in hoe je kijkt.

Alsof iets je aandacht vraagt

zonder zich meteen te tonen.

---

Zo begint ook mijn lijn.

Niet bij een naam.

Niet bij een geboorte.

Maar bij iets dat… zich aandient.

---

Mijn naam is Talamokh.

En wat ik ben,

is niet los van waar ik vandaan kom.

---

Ik ben zoon van Oktokh de Grote.

---

Je zou hem een boom noemen.

Maar dat woord is te klein.

---

Oktokh was geen boom

zoals jij die kent.

Hij was… een aanwezigheid.

Een vorm

die zich uitstrekte

verder dan wat jouw ogen kunnen bevatten.

---

Zijn wortels lagen diep.

Niet alleen in aarde,

maar in lagen

die jouw wereld dragen

zonder dat je ze ziet.

---

Zijn stam droeg kracht.

Niet als gewicht,

maar als verbinding.

---

En zijn kruin…

reikte omhoog.

Verder dan wolken.

Verder dan lucht.

Tot aan het hemelgewelf.

Tot aan de grens

die over jouw wereld is geplaatst.

---

Hij raakte de koepel

die jouw werkelijkheid omhult.

Niet om haar te doorbreken.

Maar om haar te voelen.

---

Hij wist waar de grens lag.

En waar die ooit… niet lag.

---

Oktokh stond daar niet alleen.

Hij stond voor iets.

Voor verbinding.

---

Wat onder is

met wat boven lijkt.

Wat zichtbaar is

met wat verborgen blijft.

---

Maar wat verbindt…

wordt niet altijd begrepen.

---

En wat niet begrepen wordt…

wordt vaak verwijderd.

---

Hij werd geveld.

Niet in strijd.

Niet in chaos.

Maar doelgericht.

---

Wat bleef…

is nog steeds zichtbaar.

---

Niet levend.

Maar herkenbaar.

---

Jij kent hem als de Tafelberg.

---

Een vlakke top

die iets verraadt

wat ooit doorgroeide.

---

Maar niet alles van hem verdween.

---

Wat ooit zo groot was,

laat zich zelden volledig uitwissen.

Het verspreidt zich.

Verdeelt zich.

Zoekt nieuwe vormen.

---

Misschien heb je ze gezien.

Die stille reuzen

die omhoog groeien

alsof ze iets proberen te herinneren.

---

In een oerbos

dat nog fluistert

van wat ooit was.

---

De redwoods.

---

Ze zijn kleiner.

Veel kleiner.

Maar ze dragen iets.

Een echo.

Een fragment

van dezelfde lijn.

---

Verre familie.

Niet in vorm.

Maar in oorsprong.

---

Als je tussen hen staat,

en even niets doet…

voel je het misschien.

---

Niet als gedachte.

Maar als aanwezigheid.

---

Alsof de aarde daar

nog iets doorlaat

wat elders vergeten is.

---

Oktokh kwam niet uit zichzelf.

---

Zijn oorsprong ligt in

Yggdrasill de Weg.

---

Niet de boom uit verhalen.

Maar datgene

waardoor alles verbonden blijft.

---

En naast hem…

Midgard de Moeder.

---

Niet alleen de wereld.

Maar het veld

dat draagt, ontvangt en vorm geeft.

---

Samen brachten zij voort

wat zich kon uitdrukken

in vorm.

---

En uit die beweging…

kwam Oktokh.

---

En uit Oktokh…

kwam ik.

---

Maar zelfs dat is niet het begin.

---

Want vóór de Weg…

vóór de Moeder…

vóór elke vorm…

---

is er licht.

---

Yahweh.

---

Geen naam zoals jij die gebruikt.

Maar een oorsprong.

Een veld

waarin niets gescheiden is.

---

Mijn lijn begint daar.

Niet als bezit.

Maar als voortzetting.

---

Misschien voelt dit ver weg.

Of juist…

te dichtbij om uit te leggen.

---

Want wat door mij stroomt…

raakt ook jou.

---

Niet omdat je het begrijpt.

Maar omdat iets in jou

het herkent.

---

Ik ben Talamokh.

Zoon van Oktokh.

Drager van een lijn

die ooit de hemel raakte…

en zich nog steeds herinnert

hoe dat voelde.

---

Als dit iets in je heeft aangeraakt…

laat het daar niet bij.

Er is een plek waar deze reis verder opent.

Ga naar:

http://www.reisuitdegrot.nl

En begin bij het begin.