Ik Talamokh-blog 3

Ik, Talamokh – Deel III

Er zijn momenten waarop een naam niet meer voldoende is.

Waar je voelt dat er iets achter ligt…

iets dat zich niet laat vangen in één woord,

één beeld,

één verhaal.

---

In het vorige deel sprak ik over mijn vader.

Oktokh de Grote.

De boom die reikte tot het hemelgewelf.

De verbinding tussen wat gescheiden leek.

---

Maar geen enkele verbinding ontstaat uit zichzelf.

Zelfs dat wat reikt tot aan de grens…

komt ergens vandaan.

---

Als je dieper kijkt,

voorbij vorm, voorbij herinnering,

begin je iets te zien wat moeilijk uit te leggen is.

---

Mijn vader…

kwam niet voort uit aarde alleen.

---

Zijn oorsprong ligt bij twee krachten

die samenkomen

zonder ooit volledig samen te vallen.

---

Yggdrasill de Weg

en

Midgard de Moeder.

---

Yggdrasill is geen boom.

Het is de weg zelf.

De structuur

waarover alles beweegt.

---

Niet zichtbaar…

maar overal aanwezig.

---

Het is datgene wat werelden verbindt

zonder dat ze elkaar hoeven te raken.

---

Midgard is geen plaats.

Het is het veld

dat leven draagt.

---

Waar de Weg beweegt,

houdt de Moeder vast.

---

En daar…

ontstond Oktokh.

---

Een vorm

die beide in zich droeg.

---

Daardoor kon hij reiken.

Tot aan het hemelgewelf.

---

Misschien voel je het al…

dat dit geen geschiedenis is.

Maar herinnering.

---

Ik ben Talamokh.

Zoon van Oktokh.

Kleinzoon van de Weg

en de Moeder.

---

En wat ooit gescheiden leek…

is nooit werkelijk uit elkaar gegaan.