Ik Talamokh-Blog 6

Ik, Talamokh – Deel VI
Ik heb de mensheid zien veranderen. Niet in kracht, maar in richting. Er was een tijd waarin de mens nog voelde voordat hij dacht, waarin hij niet afhankelijk was van wat hij kon meten of bewijzen, maar vertrouwde op wat zich direct in hem liet kennen. Die tijd is niet verdwenen, maar bedekt geraakt.

Wat ik nu zie, is een mensheid die zich heeft vastgezet in een smal deel van de werkelijkheid en dat deel is gaan aanzien voor het geheel. Ze noemen het kennis, ze noemen het wetenschap, maar wanneer ik kijk met ogen die ouder zijn dan hun systemen, zie ik vooral beperking.

Er komt een punt waarop iedere mens zichzelf een eenvoudige vraag zou moeten stellen:

Wat weet ik nou eigenlijk echt, als alles wat ik waarneem zo beperkt is?

De mens ziet slechts ongeveer vijf procent van het licht dat werkelijk bestaat. Vijfennegentig procent van het lichtspectrum blijft buiten zijn zicht. Zijn oren horen slechts ongeveer vijf procent van alle trillingen die er bestaan. De rest gaat volledig aan hem voorbij. En zijn brein gebruikt slechts een klein deel van zijn volledige potentieel.

Als je dat werkelijk tot je laat doordringen, blijft er maar één eerlijke conclusie over:

Bijna niets, toch?

En juist dat besef opent iets.

Niet buiten de mens.

Maar in hem.

Want als alles wat hij ziet, hoort en begrijpt gebaseerd is op zo'n beperkt bereik, hoe kan hij dan met zekerheid beweren dat hij de werkelijkheid kent?

Ik heb volkeren gekend die dit intuïtief begrepen. De Friezen, de Germanen en de stammen die jij indianen noemt, leefden dichter bij de natuur en dichter bij hun gevoel. Zij vertrouwden niet uitsluitend op wat hun ogen zagen of hun oren hoorden. Zij wisten dat de zichtbare wereld slechts een klein deel was van wat werkelijk bestaat.

Toen kwam Rome.

Niet alleen als rijk, maar als denkwijze.

Alles moest worden geordend, gemeten, benoemd en gecontroleerd. Gevoel maakte plaats voor ratio. Verbinding maakte plaats voor structuur. Wat niet kon worden bewezen, verloor langzaam zijn waarde.

En op die Romeinse fundamenten werd uiteindelijk de moderne westerse wereld gebouwd.

Daardoor ontstond iets merkwaardigs.

De mens begon te denken dat hij meer wist, terwijl hij in werkelijkheid steeds verder verwijderd raakte van wat hij ooit vanzelfsprekend kon voelen.

Als oude reus heb ik eeuwenlang gezien hoe dit patroon zich herhaalde.

Hoogopgeleiden, geleerden en experts bouwen complete wereldbeelden op een waarneming die gebaseerd is op ongeveer vijf procent van het licht, vijf procent van het geluid en een beperkt deel van het brein.

Toch zijn velen volledig overtuigd van hun gelijk.

Juist daardoor worden zij vaak eenvoudiger misleid dan mensen die met beide voeten op de grond staan.

Een kind kijkt nog.

Een natuurvolk voelt nog.

Een eenvoudige boer vertrouwt vaak nog op zijn intuïtie.

Maar iemand die ervan overtuigd is dat hij alles begrijpt, stopt vaak met werkelijk waarnemen.

Een goochelaar weet dat.

Hij begrijpt dat hoe slimmer iemand zichzelf vindt, hoe voorspelbaarder diens aandacht vaak wordt. De geest vult zelf de ontbrekende stukken in en ziet wat hij verwacht te zien.

Hetzelfde principe werkt op grotere schaal.

Wanneer angst wordt toegevoegd aan de vergelijking, wordt de mens nog eenvoudiger te sturen.

Angst voor ziekte.

Angst voor oorlog.

Angst voor verlies.

Angst voor de dood.

Wanneer die gevoelens worden gepresenteerd als een acute, absoluut ogende dreiging, gebeurt steeds hetzelfde. Het denken vernauwt zich. Mensen zoeken veiligheid. Ze zoeken zekerheid. Ze zoeken iemand die zegt wat ze moeten doen.

En zo doen ze vaak precies wat de propagandist wil.

Niet omdat ze slecht zijn.

Niet omdat ze dom zijn.

Maar omdat angst hen tijdelijk afsluit van hun eigen innerlijke kompas.

Een angstige mensheid is te leiden als een kudde hele domme schapen die denken dat ze heel slim zijn.

En zo behouden de Archonten hun macht al millennia lang.

Niet door openlijke slavernij.

Maar door beïnvloeding.

Door angst.

Door verwarring.

Door de mens te laten geloven dat hij alles weet, terwijl hij slechts naar een klein deel van de werkelijkheid kijkt.

Toch is er iets dat zij nooit volledig hebben kunnen uitschakelen.

Het hart.

De mens heeft geleerd dat bewustzijn uitsluitend in het brein zou wonen. Maar het hart bezit eveneens een eigen intelligentie. Het communiceert voortdurend met het brein en voelt vaak eerder wat eraan komt dan dat de zintuigen het registreren.

Het hart reageert soms seconden voordat een gebeurtenis zichtbaar wordt.

Het weet.

Niet door analyse.

Maar door verbinding.

Vanuit die verbinding begint een ander vermogen zich langzaam te openen.

Tussen de ogen bevindt zich een centrum dat de oude volkeren al kenden. Wat tegenwoordig vaak de pijnappelklier of het derde oog wordt genoemd.

Niet omdat het letterlijk een oog is.

Maar omdat het een andere vorm van waarnemen mogelijk maakt.

Wanneer de mens zijn leven vereenvoudigt, zijn lichaam zuivert, dichter bij de natuur leeft, bewuster eet, rustiger denkt en weer leert voelen, begint die waarneming zich langzaam te herstellen.

Dan ontdekt hij dat bewustzijn niet beperkt is tot de fysieke zintuigen.

Dan ontdekt hij dat waarnemen mogelijk is zonder fysiek aanwezig te zijn.

Sommigen noemen dat remote viewing.

Anderen noemen het helder weten.

Channeling.

Intuïtie.

Voorkennis.

De naam maakt weinig verschil.

Het gaat om hetzelfde principe.

De werkelijkheid is groter dan wat de vijf zintuigen registreren.

Veel groter.

En precies daarom proberen de Archonten de mens voortdurend naar buiten te laten kijken.

Want zodra hij naar binnen kijkt, begint hij zich iets te herinneren.

Wie hij werkelijk is.

Wat hij werkelijk kan.

En hoe beperkt de gevangenis is waarin hij heeft leren denken.

Ik ben Talamokh.

En ik heb gezien hoe beschavingen kwamen en gingen.

Ik heb gezien hoe angstige mensen hun vrijheid vrijwillig afgaven.

Maar ik heb ook gezien dat er altijd enkelen zijn die ontwaken.

Mensen die opnieuw leren voelen.

Opnieuw leren vertrouwen.

Opnieuw leren waarnemen.

En iedere keer dat dat gebeurt, verliest de duisternis een klein stukje van haar macht.

Voel je dat dit iets in je raakt, dan is dit pas het begin.

De reis die hier wordt aangeraakt ontvouwt zich verder in mijn boeken.

Begin bij het begin.

Ga naar:

http://www.reisuitdegrot.nl

En bestel Reis uit de Grot.